Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
4.0
Gemiddelde van 5 reviews
2
1
2
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Ik heb recent een geweldige vinylversie van dit album voor mezelf gekocht. Ik had het al op cd, maar de geluidskwaliteit op vinyl is zo veel beter. Het is een van die albums die je met de tijd meer waardeert. Toen ik de cd kocht, was ik niet zo onder de indruk, maar nu houd ik ervan om het hard te spelen. Ik ben blij dat ik heb besloten om een beetje meer uit te geven voor de vinylversie. Het is een fantastische toevoeging aan mijn collectie.
Automatisch vertaald,Dit album wordt echt misverstaan en verdient de kritiek die het ontvangt niet. Het is een buitengewoon, krachtig en rauw album. "Lost" is een indrukwekkend openersnummer dat verdraaid, benauwd en hypnotiserend is, met een baslijn die zich in je hoofd boort. "Labyrinth" zet dat gevoel voort, maar met een minder minimalistische aanpak. Dan komt de zon. "Before Free," beginnend met een charmant "yeah, yeah, yeah," is waarschijnlijk een van de beste nummers van The Cure die een single hadden moeten zijn, maar dat niet waren. "The End Of The World" toont The Cure op hun pop-rockbest. Ik heb dit altijd gezien als Bobs reactie op de indie-golf van begin 2000. "Anniversary" brengt je terug naar de somberheid. Het is donker, intens, mysterieus, bijna alsof het de Cure uit de Pornography-era is, maar bijgewerkt naar het begin van de 21ste eeuw. Dan is er "Us Or Them." Het is een van de krachtigste, woeste en luide Cure-nummers ooit. Als ik zeg dat "Anniversary" de 21ste-eeuwse interpretatie is van de Pornography-esthetiek, dan is "Us Or Them" de 21ste-eeuwse versie van "Shake Dog Shake." Het is fantastisch. Je wilt alleen maar woest rondspringen en de refrein mee schreeuwen met Meneer Smith. Okay, de volgende drie nummers zijn eerder matig, dat geef ik toe. "Alt.End" heeft wel potentieel, hoewel. Ik denk dat het een echt goed nummer had kunnen zijn, maar het is te gepolijst en geglazuurd geworden. Het zou zo rauw en boos moeten klinken als "Us Or Them." Maar eigenlijk klinkt het alsof ze nog een nummer hadden in de stijl van "Us Or Them," maar dan plots besloten om het om te zetten in een popnummer. Het heeft niet gewerkt. Het klinkt beter live, maar nog steeds niet krachtig genoeg. "(I Don't Know Whats Going) On" is waarschijnlijk het zwakste nummer hier. Het is niet echt slecht, maar het heeft niets interessants te bieden. Het duurt niet eens 3 minuten, maar dat is genoeg voor me om me ervan te vervelen. Ik zou het ruilen voor een b-kant zonder aarzeling. "Taking Off" is misschien een aardig nummer, maar weer heeft het niets nieuws te bieden, niets om me meer te interesseren. Over "Never" heb ik altijd gemengde gevoelens gehad. Sommige dagen hou ik er echt van, en andere dagen laat het me koud. Ik beschouw het als een overgangsnummer van de lichtere nummers naar de komende climax van "The Promise." En als het over "The Promise" gaat: wow. De manier waarop dit nummer zich ontwikkelt, hoe het je langzaam verwelkomt in zijn verhaal, en hoe het geleidelijk aan verandert in een spannende waanzin. In mijn ogen zit er alles wat we van The Cure houden in dit nummer. Ik zou het graag eens live willen horen. En na de storm komt het koude, maar zeer droevige einde. Mooi, typerend Cure-ballade van hulpeloosheid, hopeloosheid, alleen zijn en ellendig. Hartverscheurend en indrukwekkend "Going Nowhere." Opnieuw zou ik graag horen dat ze het live spelen.
Automatisch vertaald,Ik heb een verzegelde originele Amerikaanse versie die ik open sta om te ruilen, ik zoek alleen naar eerste persingen van Spiritualized, The Kinks, Blur, Pulp, Talk Talk, XTC. Stuur me een bericht!
Automatisch vertaald,Ik ben verbaasd over de negatieve reacties over de audiokwaliteit van deze vinyluitgave. Voor mijn oren klinkt het fantastisch. Toch is de oorspronkelijke opname niet topkwaliteit wat betreft de geluidskwaliteit, maar deze persing straalt op vinyl. Als je het tegenkomt voor een redelijke prijs, aarzel dan niet om het te kopen.
Automatisch vertaald,(lacht) Robert Smith lijkt te zijn veranderd van een melancholische middelbare scholier die overstroomt van tienerproblemen, vier jaar universiteit doorgewoekerd te hebben, en nu de weemoedige studiebegeleider is aan dezelfde instelling, nog steeds met zijn voeten slepend door de gangen, natuurlijk aangetrokken tot de kunststudio's, maar van lieverleed uitgestrekt op het voetbalveld op warme namiddagen, overtuigd dat er voor niemand hoop is, dat de tijd alle wonden geneest, troost vindend in het feit dat hij deze kinderen op het goede pad kan brengen, in tegenstelling tot de strenge begeleiders die zijn werkplek delen. Ten eerste is dit een zeer luide album, waarbij de meeste synth-lagen zijn vervangen door een meer gitaar-gedreven geluid, aangedreven door het drummen van Jack Cooper (ja, dezelfde man die later de helft zou vormen van Ultimate Painting), waardoor de vroege dagen van de band worden onthuld, terwijl ze op mysterieuze wijze die popachtige visies van het Wish-album behouden, hoewel wellicht zonder de excessen die Wild Mood Swings definieerden. Al dit maakt de band slanker, meer in het moment, maar nog steeds omhuld door de ingewikkelde lagen van Smith's inzichtelijke mengeling van dood, seks, wanhoop en onschuld die verloren wil worden. The Cure levert knappe teksten die beat voor beat bij de muziek passen, het is sfeervol donker, misschien zelfs grandioos, en (hoewel ik me daar nog niet zeker van ben) in zijn streven naar verlossing. Zonder twijfel is het album lichter dan Bloodflowers, veel dichter dan zeker Wish, waar The Cure Robert Smith portretteert als een visionaire leerling tovenaar die verblijft in het overwoekerde, versleten huis achter de hek aan het einde van de straat, heimelijk het bevel voerend (nog meer toverend) over een nieuwe aanval van verliefdheid en geblinddoekte angst. Op veel manieren komt The Cure over als een onverontschuldigde verzoening, hoewel Smith het systematische probleem dat hem hier bracht nooit verduidelijkt, zijn verlangen om verzoend te worden, en wie die persoon of personen is/zijn. Dit is een zeer ambitieus stap voor The Cure, hoewel het in feite een ambitieus stap is die tot stand is gebracht door Robert Smith, vormgegeven met aspiraties van wonder door de nieuwe bandleden die hem omringen. *** De Leuke Feitjes: Wat de albumhoes betreft, deze is ontworpen door de nichtjes en neefjes van Smith. De kinderen wisten niet dat hun tekeningen zouden worden gebruikt op het album. De tekeningen moesten een 'goede droom' en een 'slechte droom' voorstellen, een van elk nichtje en neefje.
Automatisch vertaald,| Datum | Laagste prijs | Gemiddelde prijs |
|---|---|---|
| 28 jan 2025 | €14.99 | €14.99 |
We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.