Yes - Tales from Topographic Oceans (2 LP)

Productspecificaties

Gegevens

Album

Tales from Topographic Oceans

Artiest

Yes

LP releasejaar

2013

Album releasedatum

14 dec 1973

Label

Atlantic

EAN

081227965532

Beschikbaar

Ja

Productinformatie

Drager

LP

Aantal

2 stuk(s)

Type

Reissue

Mono of stereo

Stereo

Speelduur

2 uur, 3 min

Tracks

6 nummers

Gewicht

180g

EAN

EAN

081227965532

Overig

Limited Edition

Nee

Land

Europe

Genre

Progressive rock

Box set

Nee

Remastered

Ja

Reissue

Ja

• Mint Conditie, Fantastisch Geluid

  4 van de 5 sterren
  uzqimmumpojpuus7 januari 2026United States🇺🇸

  Ik heb dit net opgehaald, het is in MINT staat, de hoesjes zijn amazingly goed bewaard. Klinkt fan tas tic.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• TFTO's Diepte Boven Lengte

  5 van de 5 sterren
  gatdae.kgedgojxzu20 december 2025United Kingdom🇬🇧

  Onder de talrijke misverstanden die de publieke perceptie van "Tales From Topographic Oceans" over de jaren hebben getroebeld, is de gedachte dat het album gewoon 'te lang' is altijd voor mij het oppervlakkigste en misleidendste gebleken. Deze overtuiging is versterkt door een zekere ongemakzaamheid binnen de band zelf, met name van hun geridderde toetsenist Rick Wakeman, wiens ontevredenheid vaak als het laatste woord over het werk is genomen. Echter, in mijn oordeel, is het probleem, als er überhaupt sprake is van een probleem, met TFTO nooit de lengte geweest. Zijn vermeende 'overmatige duur' is een handige uitvlucht, maar uiteindelijk een lege. Wakemans bekende opmerking dat het materiaal 'genoeg was voor een enkel album, maar niet genoeg voor een dubbelalbum' doet weinig recht aan de complexiteit van wat er binnen Yes op dat moment aan de hand was. Als het iets is, dan weerspiegelt zijn opmerking een diepere frustratie: hij was geen deel geweest van de conceptuele vonk die het project ontsteek, en hij heeft zich nooit echt verbonden met de filosofische wortels ervan. Het is opmerkelijk dat Wakeman, voor al zijn enorme artistieke gevoeligheid, geboren is onder het sterrenbeeld Stier, een aardeteken, praktisch, geaard, instinctief sceptisch tegenover metafysische vluchten. Zijn creativiteit is zintuiglijk, concreet, geworteld in de fysiek van geluid en uitvoering. Andersons mystieke enthousiasme, geput uit Paramahansa Yogananda's "Autobiografie van een Yogi", behoorde tot een geheel andere sfeer. Het idee om een dubbelalbum te structureren rond de vier shastras, vier oude Indiase geschriften die verschillende wegen naar spirituele kennis vertegenwoordigen, sprak diep tot Anderson en Steve Howe, die erin de blauwdruk zagen voor een groot muzikaal mandala. Voor Wakeman echter was dit conceptuele kader te luchtig, te abstract, te los van de narratieve duidelijkheid die hij waardeerde. Deze filosofische kloof was niet de enige bron van spanning. Over de jaren hebben verschillende muzikanten die met leden van Yes hebben samengewerkt, privaat erkend dat Steve Howe, voor al zijn briljantie, een eisende en soms moeilijke creatieve partner kan zijn. Ik heb dit ooit privaat gehoord van een belangrijke figuur in de muziekwereld, iemand met diepe ervaring in het werken samen met virtuoze gitaristen, die het deelde met een mengeling van bewondering en moeie respect. Dergelijke opmerkingen verminderen Howe's genialiteit niet; eerder verlichten ze de intense, perfectionistische energie die zowel de triomfen als de spanningen van de band tijdens deze periode vormgaf. In de context van "Tales" versterkte deze temperament de afstand tussen Howe's visionaire onderdompeling en Wakemans groeiende afstandelijkheid. De sessies werden lang, traag en gedomineerd door Andersons en Howe's gedetailleerde lagen. Wakeman vond zichzelf vaak met weinig te doen, terwijl de anderen een bouwwerk creëerden waar hij zich niet deel van voelde. Zijn verveling, onsterfelijk gemaakt in anekdotes over darts, curry en lange stilte, was geen kaprijs, maar het zichtbare symptoom van een diepere artistieke vervreemding. Hij geloofde gewoon niet in de wereld die het album probeerde te evoceren. En toch betekent al dit niets dat TFTO "te lang" is. Zijn uitgestrektheid is geen gebrek, maar een bewuste keuze, een poging om een muzikale ruimte te creëren die groot genoeg is om de symbolische breedte van de vier shastras te bevatten. De ambitie van het album is onlosmakelijk verbonden met zijn schaal. Het reduceren van zijn uitdagingen tot een kwestie van minuten en seconden is het hele punt missen. Er is echter nog een ander factor dat bijdroeg aan de moeilijke ontvangst van het album: de geest van de tijd, steeds ongeduldiger met grote ontwerpen. Eind 1973, na jaren van verbluffende opgang, had de progressieve rockboog zijn langzame, bijna onmerkbare daling begonnen. De culturele sfeer veranderde. De geduld van het publiek voor uitgestrekte conceptuele werken dunde af, en de zaden van de komende iconoclastische terugslag waren al aan het kiemen. Binnen een paar jaar zou de woede van de punk precies uitbarsten tegen het soort grootse, metafysische ambitie dat TFTO vertegenwoordigde. In die zin was het album niet alleen misverstaan: het was uit balans met het historische moment, een kathedraal die opbouwde terwijl de tijd van kathedralen ten einde liep. En toch, zoals het vaak gebeurt in de meest ingewikkelde artistieke verhaallijnen, genereerde "Tales From Topographic Oceans" gevolgen die ver voorbij zijn directe ontvangst gingen. De maelstrom van spanningen die het losliet leidde uiteindelijk tot Wakemans vertrek, een dramatisch en potentieel verwoestend gebeuren, het soort dat een bandidentiteit kan verpletteren. Maar Yes, in een van de meest verbazingwekkende daaden van creatieve veerkracht in de rockgeschiedenis, transformeerde die crisis in een kans. Ze wierven de buitengewone Patrick Moraz aan, wiens vuurige, modernistische, jazz-geïnspireerde genialiteit hen hielp om "Relayer" te smeden: niet alleen een van de grootste Yes-albums, maar een van de meest buitengewone prestaties in het gehele universum van de progressieve rock. In die zin fungeerde "Tales" als een smeltkroes, pijnlijk, verdeeld, maar uiteindelijk generatief. Deze dynamiek doet me denken aan een parallel uit de literatuurwereld. In een eerder academisch onderzoek van mij, "Ambities en Mislukkingen in Thomas Hardy's 'Jude the Obscure,'" noteerde ik hoe de furieuze Victoriaanse terugslag tegen "Jude" Hardy ertoe dreef om de roman geheel te verlaten. En toch, diezelfde afwijzing gaf geboorte aan de tweede fase van zijn creatieve leven: zijn poëzie, die hij tot zijn dood vervolgde, de zelfde thema's verkennend die zijn fictie hadden geanimeerd. Wat als een nederlaag leek, was in werkelijkheid een metamorfose. Zo is het met "Tales From Topographic Oceans." Zijn interne controverse en interne breuken, zijn misalignement met de tijdgeest, in plaats van hem te verminderen, onthullen zijn diepere betekenis. Het staat niet alleen als een dappere, misverstane monument van de progressieve rock, maar ook als de schakel tussen twee era's van Yes: de mystieke kathedraal van "Tales" en de felle, visionaire architectuur van "Relayer." Als "Tales" een moeilijk werk is, is het niet omdat het zijn welkom overstijgt, maar omdat het geboren is op het kruispunt van divergente artistieke bestemmingen. Anderson en Howe streefden naar transcendentie; Wakeman stond stevig op de grond; het publiek begon zich af te keren van de idealen die Yes mogelijk hadden gemaakt. En toch, uit deze filosofische, persoonlijke en culturele spanning ontstond niet alleen een van de meest dappere uitspraken in de progressieve rock, maar ook de voorwaarden voor een van zijn grootste meesterwerken. TFTO blijft bestaan niet ondanks zijn breuken, maar juist door hen, een herinnering dat grote kunst vaak voortkomt uit de spanningen die dreigen om hem te ontbinden. En misschien is het geen toeval dat Steven Wilson, een van de meest scherpe en respectvolle bewakers van het erfgoed van de progressieve rock, TFTO heeft gekozen om te herzien onder zijn grote remixprojecten. Door dit te doen, heeft hij ook een van de weinige objectieve tekortkomingen van het album aangesproken: een opname waarvan de oorspronkelijke mix onmiskenbaar gedempt, iets troebel was, nooit helemaal waardig van de ambitie van de muziek. Wilsons gedetailleerde restauratie heeft het album eindelijk laten ademen, kleuren, dynamiek en diepte onthullend die altijd aanwezig waren, onder het oppervlak wachtend. Het is een laatste rehabilitatie, een bewijs dat zelfs de meest betwiste werken, met tijd en zorg, hun ware statuur kunnen onthullen.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Vinylschat Naar Perfectie

  4 van de 5 sterren
  rekaiwqibzpud1 december 2025United States🇺🇸

  Ik zou dit een 8.5/10 geven, het is een echte schat! Hoewel "Close to the Edge" en "Relayer" mijn topkeuzes zijn, is deze vinyl evenzeer boeiend... fantastisch!!

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Mexicaanse Editie Variaties

  5 van de 5 sterren
  POQEN29 oktober 2025United States🇺🇸

  De versie die ik heb is precies zoals hier beschreven. Echter, op de voorkant, bovenaan in de rechterhoek, staat vermeld: "ESTEREO Album de 2 discos". Dus, er moeten verschillende Mexicaanse edities in omloop zijn.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• TOTO's Indrukwekkende Productie

  5 van de 5 sterren
  hcjtoc11 oktober 2025United States🇺🇸

  Net afgerond met Yessongs, dat ik een geweldig livealbum vond maar wat tekortschiet op het gebied van productiekwaliteit, moet ik zeggen dat TOTO het op het gebied van productie wel degelijk waarmaken. Deze Shelley persing is absoluut fantastisch.

  Automatisch vertaald, toon origineel