Blue Öyster Cult - Imaginos (LP)
- LP
- 1 stuk(s)
- 1988
- 9 nummers
- 55 min
- classic rock
Imaginos
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
4.1
Gemiddelde van 8 reviews
2
4
2
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Alright, hier is het verhaal achter Blue Öyster Cult's 'Imaginos'. Na het floppen van hun album 'Club Ninja' in een hardrockscene die verder was gegaan, was Columbia klaar om ze te laten vallen. Maar toen kwamen Sandy Pearlman en Albert Bouchard met dit project dat een heleboel vreemde thema's uit het gehele discografie van BÖC samenbracht. Bouchard wilde een trilogie van soloalbums uitbrengen om de 'Imaginos'-mythologie tot leven te brengen, maar Columbia zei nee tenzij het één BÖC-album zou zijn. Dus, hier hebben we dit quasi-bandrecord met alle originele leden plus een heleboel gaststerren, waaronder een ton gastgitaristen. Eric, Buck en Albert verzorgen de meeste vocals, met wat hulp van anderen. Er is een remake van "Astronomy" (hoewel het niet zo goed is als het origineel), "I'm the One You Warned Me Of", "In the Presence of Another World" (dit is geweldig!) en "Del Rio's Song" die uitsteken. Het is zwaarder dan elk vorig BÖC-album, maar dat is niet altijd een goed ding. Ik ga niet liegen, ik genoot niet meteen van 'Imaginos', maar ik ben erin gegroeid. Het is een culminatie van het 'Imaginos'-concept en de carrière van de band. Ik blijf vasthouden aan mijn oorspronkelijke 3-sterrenbeoordeling en beschouw het als het minst van hun Columbia Records-era, maar ik snap het nu beter. Sommigen beschouwen dit misschien niet eens als een echt BÖC-album, en ik kan daar niet tegenin gaan. Het lijkt populair op Amazon, dus misschien ben ik gewoon een contrariant... Je kunt me Desdenova noemen.
Automatisch vertaald,Als een toegewijde BOC-liefhebber was ik over het hoofd geholpen toen dit album uitkwam, aangezien het leek alsof de band hun einde had bereikt. Na het luisteren was ik net zo blij, maar ook even verbaasd. Het goede nieuws is dat het nog steeds een krachtige release van de band is jaren later. Het eerste wat je opvalt aan Imaginos is zijn zwaarte. Het album is donderend en extravagant op alle juiste manieren. Na de teleurstellende releases van de recente jaren was dit een echte verrassing. Meer dan de helft van het album is uitzonderlijk, maar speciale vermelding verdient 'In The Presence...', 'Les Invisibles', en 'I Am The One You Warned Me Of', die allemaal een betere tijd voor BOC oproepen. Het echte hoogtepunt is 'The Siege and Investiture..', een nummer dat bijna absurd is met zijn enorme koor, de gitaarmuur van geluid, en Bouchards histrionische vocale. Dit nummer is enorm en absoluut fantastisch. Veel aandacht werd in die tijd besteed aan zijn herwerking van twee van hun klassiekers 'Subhuman' en 'Astronomy', die beide goed staan, maar niet verbeterd worden door de herwerking. Ze lijken opgenomen te zijn om het verhaal te vullen en misschien terug te verwijzen naar de glorie dagen van de band. Wat leidt tot de enige twee problemen met dit album. Ten eerste is het verhaal niet op enige manier volledig ontwikkeld, meer een suggestie van eenheid dan een sterke thematische stroom. Het probleem hier komt vooral door de moeilijkheden die dit album heeft ondervonden tijdens zijn creatie, waarbij veel van het verhaal is ingekort voor een enkele release. Toch voel ik, na het lezen van Bouchards oorspronkelijke idee, dat het verwarrend is zonder enige drive. Het andere probleem is dat dit geen bandalbum is, maar een solo-project van Bouchard dat door het platenlabel is genomen en uitgebracht onder de BOC-naam, met de andere leden die vocale overdubs toevoegen en een paar gitaarriffs, waardoor het een beetje losjes aanvoelt. Het echte jammer is dat iedereen betrokken bij het album zich er vanaf heeft gehouden, en als gevolg daarvan wordt het slechts kort vermeld in hun geschiedenis, nooit opgenomen in een verzameling (waarvan er te veel zijn) en is het nu uit druk. Een echte schande, aangezien dit eigenlijk een album is om trots op te zijn.
Automatisch vertaald,Als een toegewijde BOC-liefhebber was ik over het hoofd geholpen toen dit album uitkwam, want het leek alsof de band hun einde had bereikt. Na het luisteren was ik zowel verheugd als verbaasd. Het goede nieuws is dat het nog steeds een krachtige release van de band is, zelfs jaren later. Het eerste wat je opvalt aan Imaginos is zijn zwaarte. Het album is donderend overdreven op alle juiste manieren. Na de teleurstellende releases van de recente jaren was dit een echte verrassing. Meer dan de helft van het album is uitstekend, maar speciale vermelding verdienen 'In The Presence...', 'Les Invisibles', en 'I Am The One You Warned Me Of', die me allemaal doen denken aan betere tijden voor BOC. Het uitblinkende nummer is 'The Siege and Investiture..', een nummer dat bijna absurd is met zijn enorme koor, de muur van geluid van de gitaar, en Bouchards dramatische vocale. Dit nummer is enorm en absoluut fantastisch. Er werd veel aandacht besteed aan de herwerking van twee van hun klassiekers, 'Subhuman' en 'Astronomy', die beide goed staan te popelen maar niet verbeterd worden door de herwerking. Ze lijken te zijn opgenomen om het verhaal te vullen en wellicht terug te verwijzen naar de glorie dagen van de band. De enige twee problemen met dit album zijn dat het verhaal niet volledig is uitgewerkt, meer een suggestie van eenheid dan een sterke thematische stroom. Het probleem hier komt vooral voort uit de moeilijkheden die dit album heeft ondervonden tijdens zijn creatie, waarbij veel van het verhaal is ingekort voor een enkele release. Toch, nadat ik Bouchards oorspronkelijke idee heb gelezen, vind ik het verwarrend en onduidelijk zonder enige drive. Het andere probleem is dat dit geen bandalbum is, maar een solo-project van Bouchard dat door het platenlabel is herpakt onder de BOC-naam, met de andere leden die vocale overdubs toevoegen en een paar gitaarstukjes, waardoor het een beetje losjes aanvoelt. Het echte jammer is dat iedereen betrokken bij het album zich ervan heeft afgekeerd, en als gevolg daarvan wordt het slechts kort vermeld in hun geschiedenis, nooit opgenomen in een collectie (waarvan er te veel zijn), en is nu uit druk. Een echte schande, want dit is eigenlijk iets om trots op te zijn.
Automatisch vertaald,Deze Amerikaanse versie verbaast me echt meer dan de Britse/Europese versies... Ik gok dat de DMM in de run-out groeven betekent dat het Direct Metal Mastered is, wat ik heb opgemerkt helpt om het volume consistent te houden op langere albums... Iron Maiden is nog een band waar DMM verschil maakt...
Automatisch vertaald,De Amerikaanse versie van dit album is veel beter dan de Britse/Europese versies... Ik denk dat de DMM in de run-out groeven betekent dat het Direct Metal Mastered is, nietwaar? Ik heb gemerkt dat DMM meestal helpt om het volume consistent te houden op langere albums... De albums van Iron Maiden zijn nog een ander goed voorbeeld waar DMM verschil maakt...
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.