Turn! Turn! Turn!Goedkoopst bijamazon.nl
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
4.3
Gemiddelde van 4 reviews
3
0
0
1
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
De Pitman Mono variant #1, US-editie, beschikt over uitzonderlijke geluidskwaliteit en een indrukwekkend lage ruisgrens. Ik was echt verbaasd over de excellentie van deze persing en de rijkdom van het monostereobeeld. Eerlijk gezegd, ik had dit album nooit echt gewaardeerd tot ik deze specifieke mono-versie ervaarde.
Automatisch vertaald,Een band op een reis naar ergens... maar nooit echt aangekomen. Humor me even. Het debuutalbum van The Byrds, 'Mr. Tambourine Man,' had één voet in de folk en de andere iets in de rock 'n' roll. In 1965 brachten ze 'Turn! Turn! Turn!' uit, een album diep geworteld in de folkzijde van folk-rock, terwijl The Beatles 'Rubber Soul' uitbrachten en The Rolling Stones 'Aftermath' onthulden. Toch probeerden The Byrds nog steeds zichzelf te definieren als een soort latecomer-versie van Bob Dylan. Dit is geen groot album, het is niet comfortabel om naar te luisteren, het is geen album om te genieten terwijl je high bent, het is zeker geen reis voor een lysergische avontuur, en het definieert niets anders dan een Amerikaanse band in de midden jaren 60 die worstelt om hun identiteit te vinden. Een band die ultra-cool leek, een fantastische naam had, en van het begin af aan het oneens waren met elkaar. Wat The Byrds wel hadden was een kenmerkend geluid, gedeeltelijk gecreëerd door McGuinn's jangle-twaalf-snarige Rickenbacker, dynamische texturen en geweldige harmonieën, samen met Gene Clark's altijd aanwezige drumpatronen die naadloos in, uit, over en onder elk nummer woven. Al het materiaal op het album was vrij midden-in-de-weg, niets baanbrekend, behalve de spirituele aard van de nummers en hun uitvoering, die, in een tijd dat het geloof door de jongere generatie werd ter discussie gesteld, teruggrepen op de waarden van onze ouders... de instelling. Ondanks dat elk nummer doordrenkt was met pop-georiënteerde country-achtige vocalen en instrumentatie, beweegde het nooit echt iemand. Kortom, The Byrds waren bijna uit de pas met de muzikale veranderingen die de luchtgolven vulden. Het album haalde slechts de #20 op de hitlijsten, volledig dankzij hun covers van twee Dylan-nummers. Uit een onbekende reden kregen The Byrds veel aandacht zonder iets opmerkelijks te hebben gedaan. Dit album sloot precies aan waar 'Mr. Tambourine Man' was gebleven. En dat is gedeeltelijk mijn probleem met hen, het omarmen van artiesten zoals Porter Wagoner en zijn nummer 'Satisfied Mind,' die de lagere klasse van het platteland vertegenwoordigden die de vooruitgang, segregatie, gelijkheid en de Vietnamoorlog volledig steunden. Dan is er hun versie van Stephen Fosters nummer 'Oh! Susannah,' een lied uit mijn basisschooltijd, dat een sfeer van racisme en onrecht creëerde, verpakt in een schijnbaar onschuldige ditty. Natuurlijk was er niet veel ergers dan een nummer bouwen rond het Boek van Prediker, met 'Turn, Turn, Turn' als de creatie van Pete Seeger, een linksgezinde, een communist, een man die in de midden jaren 60 irrelevant was, die zijn carrière maakte in een vergeten tijdperk... dus waarom grepen The Byrds zo ver terug toen wat we allemaal verwachtten net om de hoek lag met 'Eight Miles High'? Er is geen reis met 'Turn Turn Turn,' het ontwikkelt of verfijnt zich niet terwijl het speelt, het zit vast waar het was toen het opgenomen werd en altijd zal blijven. Natuurlijk, je hoort altijd anderen zeggen dat dit een interessant album is, maar interessant trekt je aandacht niet. Ja, ik ben zeker dat er mensen zijn die het genre waarderen, maar voor mij was de plaat precies een schaap in wolfskleren. En het meest irriterend, constant Roger McGuinn zien in die domme Ben Franklin zonnebrillen, alle stijl en geen inhoud. Laat me mijn argument ondersteunen door te zeggen, The Byrds hadden simpelweg een singlesband kunnen zijn, aangezien ze slechts een handvol hits in de hitlijsten hadden: 'Mr. Tambourine Man,' piekte op #1, 'Eight Miles High,' piekte op #14, 'So You Want To Be a Rock 'n' Roll Star,' piekte op #29, 'Ballad Of Easy Rider,' piekte op #65, 'Chestnut Mare,' piekte op #121 (hoewel het een progressief FM-radio-standaard was). Ja, de band had andere singles, maar de realiteit is dat die andere singles door bijna niemand werden omarmd. Wat de daadwerkelijke waarde van Byrds-albums betreft, kun je voor bijna niets oorspronkelijke persingen van alle albums krijgen.
Automatisch vertaald,Kevin Gray's kopie is absoluut geweldig. Verwar het niet met de andere Sundazed Mono uitgave die er erg op lijkt. Deze heeft andere matrices en het is GEWELDIG!
Automatisch vertaald,Dit is een verschrikkelijke persing. De geluidskwaliteit is slecht en er is een ongelooflijk veel oppervlakgeluid op elk nummer. Het is absoluut rommel. En ja, ik heb ervoor gezorgd dat het grondig schoongemaakt was in mijn Hannl RCM voordat ik het beoordeelde. Houd er rekening mee. Er zijn veel betere persingen van deze klassieker te vinden.
Automatisch vertaald,Zie direct bij welke webshop dit album op voorraad is en waar je het goedkoopst uit bent. Vergelijk de prijzen hieronder en bestel direct je LP.
| Datum | Laagste prijs | Gemiddelde prijs |
|---|---|---|
| 29 aug 2025 | €25.99 | €26.49 |
| 30 sep 2025 | €19.95 | €24.31 |
| 31 okt 2025 | €19.95 | €22.98 |
| 30 nov 2025 | €19.95 | €24.73 |
| 31 dec 2025 | €1.12 | €15.69 |
| 30 jan 2026 | €1.11 | €15.68 |
| 28 feb 2026 | €1.11 | €15.68 |
| 9 mrt 2026 | €1.11 | €14.35 |