Machiavel - The Cry of Pleasure (LP)
- LP
- 1 stuk(s)
- 2013
- 10 nummers
- 42 min
The Cry of Pleasure
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
5.0
Gemiddelde van 2 reviews
2
0
0
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Dit album is gedeeltelijk een commercieel pop-rockrecord dat misschien niet overtuigt fans van het vroege symfonische-prog Machiavel. Echter, er is een andere kant om naar te kijken: het zien als een momentopname van de staat van de Belgische studiomuzikanten en technische vaardigheden rond 1987. Ik zie dit album als een mijlpaal in de geschiedenis van de Belgische muziek uit de jaren tachtig. Het tijdperk van invloedrijke en ultra-creatieve Belpop, coldwave, new wave en synthmuziek was in 1987 voorbij, maar de impact was nog steeds merkbaar. Nieuwe undergroundbewegingen stonden op het punt om te ontstaan. Studios in België waren uitgerust met state-of-the-art technologie, en acts als ICP verwierven internationale bekendheid. Productietechnieken en ingenieurs hadden een hoog niveau van expertise bereikt, terwijl ze toch dat unieke Benelux-gevoel behielden. Muzikanten uit verschillende achtergronden kwamen samen in studios, omwille van hun broodwinning of om hun creatieve vrijheid te uiten [bijvoorbeeld speelde Thierry Plas op het verbluffende album "invading" van WHERE IS CHINA slechts een paar maanden eerder]. "The Cry of Pleasure" toont deze muzikale en creatieve samenwerkingen. Toch is het grootste deel van het album standaard pop-rock, en het is duidelijk dat Machiavel een breed publiek wilde aanspreken. Maar er zijn vier opvallende nummers: "Flesh and Blood", een kort, snel, krachtig, toetsenbordgedreven rockhymne, en zijn tegenhanger "Silences Lead", een indrukwekkend ballad met een uitstekende melancholische sfeer. Beide nummers tonen Mario Guccio's vocale kwaliteiten en het samenspel tussen synths en gitaar. Dan zijn er nog "Wait" en "Your Soul", die dit album echt waard maken om uit de uitverkoop te redden en te waarderen. Fans van het briljante album "Yeye" van TC MATIC uit 1985 zullen onmiddellijk in hun element zijn, want er is een zeer vergelijkbaar gevoel van kunstzinnige overproductie. Arno Hintjens zelf speelt mondharmonica op "Your Soul". "Wait" en "Your Soul" zijn de kroonjuwelen van dit album, waarbij ze elementen van rock, Europop, disco en new wave vermengen tot een uitstekende en vrolijke mix.
Automatisch vertaald,Aan de ene kant is dit een vrij commercieel pop-rockalbum dat misschien niet overtuigt van de fans van het vroege symfonische-prog Machiavel. Maar dan weer is er een andere manier om naar dit album te kijken: als een momentopname van de staat van Belgische studiomuzikanten en technici rond 1987. Ik zie dit album als een mijlpaal in de geschiedenis van de Belgische muziek uit de jaren tachtig. De betekenisvolle en ultra-creatieve belpop, coldwave, new wave en synthjaren waren in 1987 voorbij, maar hadden hun duidelijke stempel gedrukt - nieuwe undergroundbewegingen stonden op het punt om te ontstaan. Studios in België zaten vol met state-of-the-art apparatuur, en acts als ICP verwierven wereldwijde erkenning. Productietechnieken en ingenieurs hadden een zeer hoog niveau bereikt, maar wisten toch die unieke Benelux-sfeer te behouden. Muzikanten uit alle hoeken kwamen samen in de studios, of ze nu probeerden hun brood te verdienen of gewoon hun creatieve vrijheid uitoefenden [bijvoorbeeld speelde Thierry Plas op het verbazingwekkende album "invading" van WHERE IS CHINA slechts een paar maanden eerder]. "The cry of pleasure" is een getuigenis van deze muzikale en creatieve samenwerkingen. Ja, het grootste deel van het album is inderdaad standaard pop-rock, en het is duidelijk dat Machiavel met dit album zoveel mogelijk "gewone" mensen wilde bereiken. Maar er zijn vier opvallende nummers: "flesh and blood", een kort, snel, krachtig, keyboardgedreven rockhymne met zijn tegenhanger "silences lead", een prachtige ballad met een uitstekende melancholische sfeer. In beide nummers schitteren Mario Guccio's vocale prestaties en de wisselwerking tussen synths en gitaar. Dan zijn er nog "wait" en "your soul" die dit album echt waard maken om uit de uitverkoop te redden en te waarderen. Fans van het briljante album "yeye" van TC MATIC uit 1985 zullen onmiddellijk in hun smaak vallen, want er is een zeer vergelijkbaar gevoel van kunstzinnige overproductie. Arno Hintjens zelf speelt mondharmonica op "your soul". "Wait" en "your soul" zijn de hoogtepunten van dit album omdat ze een perfecte mix zijn van elementen uit rock, europop, disco en new wave. Superb en vrolijk!
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.