Federico Albanese - The Blue Hour (LP)
- LP
- 1 stuk(s)
- 2016
- 13 nummers
- 47 min
- neoclassical
The Blue Hour
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
4.3
Gemiddelde van 3 reviews
2
0
1
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Een piano is vergelijkbaar met een boek gedichten dat vogels op reis raadplegen. Of misschien is het een hemel vol sterren die neerdalen op een verlaten glasfabriek? Is het niet ook een woordenboek van golven? Gelieve mij te geloven als ik zeg dat het al deze dingen is en nog veel meer, vooral wanneer de moderne pianist/alchemist Federico Albanese zijn compositievaarten onderneemt die glijden door een mozaïek van verbluffende illusies, of onvertelde verhalen die overstromen van diepe emotie. Na het ervaren van 'The Houseboat and the Moon' (oprecht dank aan QuietCalm Records die standvastig de machthebbers achterna zaten en me een heldere vinylcopy beveiligd hebben), dwong mijn dromerige toestand me onmiddellijk te duiken in The Blue Hour. Het is een album dat, net als Frahm’s 'Spaces', of Richter’s 'Blue Notebooks', mijn menselijkheid verheft. De collectie bevat unieke korte uitbarstingen van geluidswolken, tot uitgebreide reflecties op de piano als een alomvattende geest, die de eenheid van het menselijk bewustzijn laat zien. Misschien is een piano een dal van naambloze bloemen die de poorten van de lente openen. Het album begint met een raadselachtige 80 seconden van kosmische hum-drone, golvend over in een labyrint van geluiden die doen denken aan zonnewinden en ruimte-manipulatie. Het staat afzonderlijk van de rest van het album, alsof het een onontdekte soort is. Dit thema komt terug in de Interludes die in de tweede helft verschijnen. Ik vraag me af of de piano echt een horizon is die de naden van een oceaan naait? Het meesterlijke vervagen van de introductie van de sensorische opwelling (Nel Buio) in het nummer “Time has changed” heeft een dramatisch effect, waar de delicate pianogeluiden amplificeren tot een hoogst bevredigende 6-noot herhaling en speels achtergrondgeklapper. Door een vervorming komt de diep resonerende melodielijn naar voren, brengend wijsheid en charme. Het ontrafelen dat volgt gedurende ongeveer 6 minuten leidt je naar “Migrants,” waar de componist, naar mijn mening, zich bewijst als de Meester van Melodieën. Het is ook immens bevredigend om te zien dat de Italiaans geboren, in Berlijn gevestigde kunstenaar commentaar geeft op de politieke omwentelingen van onze tijd. De melodieën zijn droevig evocatief van de ondraaglijke droefheid van, om Agamben’s term te lenen, “blote lichamen” die vluchten voor schade, oorlog en hongersnood naar de veiligheid van glanzende oevers, alleen om te worden gehuwd en afgebakend door medemensen die onbekwaam zijn om liefde en medeleven te tonen. Voor het aanpakken van onze politieke tijd verdient Federico Albanese mijn bijzondere respect. Het titelnummer (dat halverwege de B-kant arriveert) is een schatkist van absoluut heerlijke lagen van strijkers en toetsen, gebonden door een synthorgel dat resonateert met een 4-maatpatroon. Dit veerkrachtige patroon verzamelt het fijne stof van hoge noten en glinstert uiteindelijk met de momentum gegenereerd door heerlijke strijkers. Dit nummer onderzoekt elektronische werkzaamheden door neoklassieke lenzen en verkent melodie als ritme (of omgekeerd). We worden subtiel voorbereid op het briljant glazige, of "Glass-ic" My Piano Night. De tijd vertraagt. Ik hoor mijn ademhaling worden de achtergronddrones van dit nummer. Het heffen van de lage tonen rangschikt de kristalvormige hoge tonen met zorgvuldige aandacht voor detail, met alle tijd van de wereld. Het stuk brengt licht tot breken als door een transparante fossiele steen die een oud insect bevat. Hier is fragiliteit schoonheid. Alsof de piano een middernachtsneeuwval is of de concentrische patronen van verdwijnende rimpels als het begint te regenen op een meer. Dit meesterwerk doet me denken aan een regel geschreven door Leonard Cohen “Er is een scheur, een scheur, in alles, dat is hoe het licht binnenkomt.” Federico Albanese’s The Blue Hour zal je precies laten zien hoe, en je zult ook goed voorbereid zijn voor zijn 2018 “By the Deep Sea.” Ik kan mijn dank niet genoeg uiten aan QuietCalm Records voor het cureren van dit. Voor hen die het zullen waarderen, weet dat we voor altijd verbonden zullen zijn als vrienden die het geluk hebben gehad om “The Blue Hour” te betreden.
Automatisch vertaald,De melodieën zijn absoluut prachtig, maar de kwaliteit van de persing is erg teleurstellend. Er zitten veel kraken die de ervaring echt verstoren.
Automatisch vertaald,Als je van Ben Lukas Boysen en Dustin O'Halloran houdt (meer in de stijl van Lumiere dan zijn solo pianowerk), dan zul je deze geweldige album gaan ademen. Het is een fantastische stap vooruit ten opzichte van zijn eerste release.
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.