Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
1.0
Gemiddelde van 1 reviews
0
0
0
0
1
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
John Hiatt's "Terms of My Surrender" is het album dat je zou kiezen om je in slaap te wiegen. Hiatt zelf lijkt er half-slapend doorheen. Zijn knapheid voor melodie is verdwenen. Zeker, het is blues-geïnspireerd, maar zelfs klassieke bluesnummers hebben meer muzikale peper dan het verschrikkelijke "Nobody Knew His Name," dat doelloos een lijn omhoog en de volgende omlaag gaat. Zo saai. Doug Lancio, die een fantastische job deed bij het produceren van Gretchen Peters' countryalbum "Blackbirds," speelt hier gitaar, banjo en mandoline. Hij brengt wat leven in het openingsnummer "Long Time Comin'," dat voor mij het enige hoogtepunt is. Het slaperige rampnummer "Baby's Gonna Kick" zou de soundtrack kunnen zijn voor een terugval. Hiatt's Willie Nelson-imitatie op het titelnummer struikelt met zijn jammerlijke hoge fluittoon. "Face of God" legt Hiatt's vocale inspanningen over een stevig bluesriff; het boeit me niet, maar het is minder verschrikkelijk dan de laatste drie nummers "Here To Stay," "Old People," en "Come Back Home." "Marlene" is het enige nummer dat ik bijna leuk vind, met zijn lichtere sfeer en Kenneth Blevins' drums die het enigszins boeiend maken. Jammer dat het nog steeds saai is. Geef John eens een kopje koffie en wek hem op. Dit slaapmiddel is een must skip. Cab!
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.