Southpaw Grammar
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
4.7
Gemiddelde van 3 reviews
2
1
0
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Het eerste 10-minutennummer "The Teachers Are Afraid of the Pupils" is van Morrissey (ten minste op het vlak van muziek) een knipoog naar het fantastische "In Every Dream Home a Heartache" van Roxy Music. Het bouwt op op vergelijkbare wijze op, en zelfs de arrangementen van alle instrumenten klinken herinnerend. Dit duidt ook duidelijk aan dat "Southpaw Grammar" een veel verschillend album is van Morrissey in vergelijking met zijn andere solowerken uit die tijd. Ik waardeer het omdat het een grandioze introductie is en een behoorlijke afwijking van Morrissey's gebruikelijke stijl. Echter, ik denk dat het nummer een minuut of twee korter had kunnen zijn. Maar we zijn terug in vertrouwd Morrissey-gebied met het volgende nummer "Reader Meet Author", dat de delicate dynamiek tussen iemand die zich bezighoudt met een kunstwerk en hoe het het leven van iemand kan verrijken of niet, verkent. "Boy Racer" is een klassiek Morrissey-portret, maar gezien door de ogen van de zanger, als object van begeerte en fascinatie. "The Operation" begint met een zeer lange drum solo, die het meest on-Morrissey-achtige element ooit op een album lijkt te zijn. De solo is cool; hij doet me denken aan Gene Krupa. Het is een nummer over verdriet, dat een afkeuring is, maar aan de andere kant kan het over iemand gaan die natuurlijk is geëvolueerd en stress veroorzaakt in de gemeenschap rond het onderwerp. Morrissey is voor mij een erg sluwe schrijver, omdat je ten eerste nooit zeker weet of hij de verteller is, of hij een andere karakter uitbeeldt. De intieme manier van zijn zingen brengt een gevoel over dat je de zanger krijgt, en er is waarheid in dat, maar tegelijkertijd kan het een techniek van hem als schrijver zijn om in iemands hoofd te kruipen. "Dagenham Dave" is een nummer dat ik echt leuk vind, en ik kan het zien als een zwakke plek. In vergelijking met "Reader Meet Author" klinkt het als een prachtig B-kantje van een single. Het is een nummer over een figuur die een zwaai heeft, een vrouwenversierder, wat interessant is vanuit Morrissey's perspectief. Het is Morrissey's waardering voor een ruffian die hij weer op een voetstuk zet, om hoogachtend naar te kijken. "Do Your Best and Don't Worry" gaat over een vent die hoog naar de hemel kijkt, maar vaak faalt. Morrissey's manier om eer te bewijzen aan diegenen die hoog vliegen door hun hoge aspiraties. "Best Friend on the Payroll" is zijn interpretatie van Joseph Losey/Harold Pinter's "The Servant." Niet een erg goed nummer. Het idee zit erin, maar het is niet volledig uitgewerkt. "Southpaw" is nog een 10-minutennummer, en weer is het de verteller die fascinerend is door zijn commentaar op het leven van iemand anders. Morrissey is voor mij niet over waarheid of verslaggeving, maar altijd een reflectie van zijn persoonlijkheid of karakter. Nooit een goede journalist, maar een kunstenaar wiens gedachten nog in zijn hoofd zijn en zijn vermogen om twijfels uit te drukken over de persoon over wie hij zingt, maar helaas, het kan meer over zijn zorgen gaan over zijn vermogen om verbinding te maken met die persoon. Het ongewone "Southpaw Grammar" zijn de texturen die in de nummers zijn verwerkt. Zoals vermeld, zijn er verwijzingen naar het album "For Your Pleasure" van Roxy Music. Er zijn momenten van Phil Manzanera en op sommige plaatsen klinkt het erg Roxy-achtig, vooral wanneer het nummer wordt uitgerekt. Steve Lillywhite, de producer, is zeer veel deel van het pakket. Ik denk dat hij werd aangemoedigd om hier en daar texturen toe te voegen, en het werkt goed. Het is interessant dat jaren later Morrissey een andere versie van "Southpaw Grammar" uitbrengt. Misschien om gebruik te maken van de CD-technologie om nummers toe te voegen, maar hij deed niet alleen dat, maar hij veranderde ook de volgorde van de nummers. Ik heb beide versies gehoord, en ik hou meer van de originele editie van "Southpaw Grammar." Het is zeker geen van Morrissey's betere uitgaves, maar een interessante route naar een zijstraat, muzikaal gezien.
Automatisch vertaald,Quite a shift from the usual Moz fare. One of the most overlooked albums in his discography. There's not a single weak track here, each one drives forward with energy. Maybe 'The operation' could've been trimmed by a bit, but once it kicks in, it's got a groove you can't resist. 'Teachers are afraid of the pupils' has to be up there with the best album openers ever. The theme's very Smiths-esque and clearly something Morrissey feels passionately about. 'Reader meets author' is a brilliantly crafted, classic Morrissey single that deserved more attention. As for the pressing, the RCA version is fantastic. It's got a real punch to it, none of the clicks and pops you often get with newer pressings. For its age, it's also a solid, heavy vinyl. I'm not sure any reissue will match this one. If you can find a copy for a reasonable price, snap it up.
I zou ook geen boekje afschuwen! Heb een briljante kopie voor £40 gegrepen, maar er zat geen boekje bij 😔
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.