Depeche Mode - Playing the Angel (2 LP)

Productspecificaties

Gegevens

Album

Playing the Angel

Artiest

Depeche Mode

LP releasejaar

2025

Album releasedatum

13 okt 2005

Label

Columbia

EAN

198028884716

Beschikbaar

Ja

Productinformatie

Drager

LP

Aantal

2 stuk(s)

Type

Reissue

Mono of stereo

Stereo

Speelduur

1 uur, 29 min

Tracks

19 nummers

EAN

EAN

198028884716

Overig

Limited Edition

Nee

Land

US

Genre

New wave

Box set

Nee

Remastered

Nee

Reissue

Ja

• Depeche Mode's Evolving Sound

  4 van de 5 sterren
  yoxvi.kkuccaz28 december 2025United Kingdom🇬🇧

  Na een vierjarige pauze toonde het elfde album van Depeche Mode, 'Playing The Angel,' opnieuw dat ze weigeren creativiteit stil te staan. Door samen te werken met Ben Hiller, die recentelijk had samengewerkt met acts als Blur, Doves, en Elbow, wist de band hun kenmerkende mix van ruwe en zachte geluiden te verfrissen met nieuwe energie, wat resulteerde in talrijke onvergetelijke momenten. Het album begint met het schokkende, vervormde gejammer van 'A Pain That I'm Used To,' een nummer dat je bij de eerste luistering zeker zal opvrolijken, het begin van een nieuw tijdperk voor Depeche Mode. Bouwend op de zelfvertrouwen van hun vorige release, creëert het trio een geluid dat doet denken aan hun 'Songs Of Faith & Devotion'-era, vaardig gitaren integrerend met hun gepolijste elektronische groeven. Er is geen twijfel mogelijk dat de singles de hoogtepunten zijn van 'Playing The Angel.' Van het haast onheilspellend mooie 'Precious' tot het onweerstaanbaar aanstekelijke 'John The Revelator,' deze nummers stijgen boven de rustigere diepten van nummers als 'The Sinner In Me' en 'I Want It All,' waardoor een dynamisch op en neer ontstaat dat elk nummer versterkt. Hoewel het misschien niet de sterkste toevoeging is aan hun uitgebreide discografie, is 'Playing The Angel' desondanks een welkome toevoeging. Het toont Depeche Mode's vermogen om te evolueren met het steeds veranderende elektronische muzieklandschap, geïnspireerd door de mistige, atmospherische geluiden die populair zijn gemaakt door artiesten zoals I Monster, FC Kahuna, en Boards Of Canada. Het kan een paar luisterbeurten kosten om het volledig te waarderen, maar het album is de moeite waard voor de singles alleen al. En als je een fan bent van Depeche Mode, zelfs een casual fan, wordt 'Playing The Angel' door velen beschouwd als essentieel luisteren.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Fantastic, Distinct, and Layered Album

  5 van de 5 sterren
  Izm39343429 april 2025United States🇺🇸

  Absoluut, elke enkele recensie weerspiegelt wat ik heb meegemaakt. Dit album is fantastisch. Ik herinner me dat ik de cd direct na uitgave afspeelde. Het is zo onderscheidend, het voelt als een hele nieuwe plaat: gezellig, ontzettend gelaagd en scherp tegelijkertijd. Zoooo geweldig.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• DM's Sony Era Shines Again

  5 van de 5 sterren
  ygf062819 januari 2025United States🇺🇸

  Nogmaals, het klinkt ongelooflijk. Ik denk dat elk nummer van de DM-albums uit 16/17 op Sony Music diezelfde sfeer heeft.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Disappointing Noise Fest

  2 van de 5 sterren
  KlWixEqTdeIv12 december 2024United States🇺🇸

  Deze CD is misschien wel de ergst klinkende die ik bezit. Ik houd me normaal gesproken niet zo bezig met die DR-waarden zoals anderen dat doen, maar deze neemt echt de taart. Het is een absoluut geluidsoverlast van begin tot eind. Ik denk dat ik gelukkig ben dat ik de nummers op dit album niet zo erg vind, dus ik draai het nooit op. Maar als ik een album had dat ik echt leuk vind dat zo slecht klinkt, zou ik ontgoocheld zijn.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Depeche Mode's Triumphant Return

  5 van de 5 sterren
  viwmav22 november 2024United Kingdom🇬🇧

  Ik moet toegeven, ik was niet op de hoogte van de nieuwste uitgaves van Depeche Mode (na Violator). Ik ga hun albums, in volgorde, door als ik de vinylversies toevoeg aan mijn collectie. Ik was niet te onder de indruk van Ultra en Exciter, dus ik was benieuwd naar een album dat meer bij me zou resoneeren. Ik hoorde dat Playing The Angel een meer organisch album was, met de band die meer analoge synths gebruikte, dus ik was optimistisch. Van het very eerste nummer, "A Pain That I'm Used To", was ik gehoekt—het was spannend en muzikaal boeiend. Hun nieuwe geluid was ruwer en harder—Ik hield ervan, ik hield er heel veel van! De opwinding eindigde daar niet; het album ging verder met meer nummers die een ongelooflijk ritme hadden en me zingen maakten. Depeche Mode was terug in vorm! Ik moet zeggen, sommige nummers (zoals "Precious") waren me bekend omdat ze wat airplay hadden. De bezetting voor dit album was Andy Fletcher (toetsen), Martin Gore (zang, gitaar, toetsen), Dave Gahan (leadzang), Christian Eigner (programmering), Dave McCraken (programmering, piano) & Andrew Phillpott (programmering). Het personage op de albumhoes is een klein wezen genaamd "Tubby Goth" (door de band) en "Mister Feathers" (door het label, de webmaster en de fans). Het ontwerp van de hoes door Anton Corbijn is waarschijnlijk een knipoog naar een beroemde stilstaande foto van The Cure's Robert Smith rond "Boys Don't Cry". Playing the Angel is het eerste album van Depeche Mode waarin Dave Gahan als medeschrijver staat vermeld. Hij schreef de teksten van "Suffer Well", "I Want It All" en "Nothing's Impossible", terwijl Christian Eigner en Andrew Phillpott de muziek schreven. Gahan is de leadzanger op alle nummers, behalve het instrumentale "Introspectre", en de door Martin Gore gezongen nummers "Macro" en "Damaged People". Gahan zingt ook achtergrondvocalen op "Macro", wat voor het eerst sinds Violator's "Sweetest Perfection" was dat hij achtergrondzang had op een van Gore's nummers. Deze persing van Playing The Angel was prachtig geproduceerd (Ben Hillier), gemasterd en geperst (Rhino Entertainment Company). De dubbele plaat kwam in een zeer mooie gatefold hoes met volle kleurencard stock platenhoesjes met foto's, credits & teksten. De plaat had een zeer goed signaalniveau (-1.5 dB) en was doodstil, met vrijwel geen oppervlakgeluid, klikken of pops. De credits vermelden Emily Lazar, bij the Lodge, New York als verantwoordelijk voor het masteren. Lazar is bekend om slechte masters te produceren en haar naam is synoniem geworden voor zware dynamische bereik compressie. Ze is verantwoordelijk voor de red book CD versie van dit album, die lijdt aan zeer zware dynamische bereik compressie. Deze vinyl versie echter niet. Een zorgvuldige inspectie van de golfvorm van de digitaal opgenomen versie van deze vinyl kopie laat zien dat deze minimale dynamische bereik compressie heeft. Het is twijfelachtig of Lazar deze versie heeft gemasterd en een andere onvermeld partij is verantwoordelijk. Ik gaf dit album 5 uit van 5 sterren.

  Automatisch vertaald, toon origineel