Big Big Train - Common Ground (2 LP)
- LP
- 2 stuk(s)
- 2021
- 9 nummers
- 1 uur, 2 min
- progressive rock
Common Ground
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
3.0
Gemiddelde van 2 reviews
0
0
2
0
0
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Met de energieke en pop-rock getinte "The Strangest Times" begint het album, en het is duidelijk dat "Common Ground" zich zal onderscheiden van eerdere werken van Big Big Train. Hoewel ik niet zo gefascineerd ben door teksten over actuele gebeurtenissen, omdat ze minder impactvol kunnen overkomen na verloop van tijd, levert dit album muzikaal gezien een van BBT's meest levendige en opbeurende openingsnummers. "All The Love We Can Give" heeft een vertrouwde Spock's Beard-vibe, die doet denken aan hun "Octane"-era, wat logisch is aangezien het geschreven is door D'Virgilio. Hoewel het ontbreekt aan een opvallende melodie, wordt het vaardig aangedreven door Nick's ritmische vaardigheden en introduceert het een nieuw, verser en zwaarder geluid in BBT's muziek, vooral in het gedeelte dat begint met "The storm's coming...". "Black With Ink" schittert met de uitstekende leadvocals van Carly Bryant en een akkoordprogressie die me doet denken aan een nostalgische pop-tune uit de jaren tachtig die ik niet helemaal kan plaatsen. Terwijl "Dandelion Clock" Longdon laat zien dat hij zijn meest zielvolle Peter Gabriel-achtige persona in jaren vertolkt. "Headwaters" is een adembenemend, Debussy-geïnspireerd juweeltje dat te kort lijkt, maar perfect droomachtig is voor een knus namiddag met je favoriete thee, en dient als een ideale voorbode voor het instrumentale meesterwerk "Apollo", zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. Ik heb altijd BBT's vermogen om schijnbaar koude technische inspiraties om te zetten in zielvolle muzikale meesterwerken gewaardeerd, en "Atlantic Cable" is een primeur voorbeeld daarvan, met uitstekend gitaarwerk dat het een waardige toevoeging maakt aan BBT's epische repertoire. "Endnote" sluit het album af met een melancholische, bittersweet noot, waarbij delicate momenten van sereniteit en vrede samenvloeien. Al met al is "Common Ground" misschien niet mijn favoriete Big Big Train-album, maar het is een dappere en verfrissende interpretatie van hun geluid, waarbij ze trouw blijven aan de essentie van de band, maar vers blijven klinken.
Automatisch vertaald,Met het opzwepende en energieke "The Strangest Times" begint het album, en het is duidelijk dat "Common Ground" zich zal onderscheiden van de vorige albums van Big Big Train. Hoewel ik niet zo geïnteresseerd ben in teksten die zich richten op huidige gebeurtenissen, omdat ze na verloop van tijd gedateerd kunnen aanvoelen, is de muziek hier een van de meest levendige en opbeurende momenten van BBT, vooral voor een albumopener. "All The Love We Can Give" zou makkelijk in elk album van Spock's Beard uit de "Octane"-periode passen, wat logisch is, aangezien het geschreven is door D'Virgilio. Hoewel het ontbreekt aan een opvallende melodie, wordt het goed gedreven door Nick's ritmische vaardigheden en introduceert het een nieuw, verser en zwaarder geluid in de muziek van BBT, vooral in het gedeelte dat begint met "The storm's coming...". "Black With Ink" schittert met de uitstekende leadvocals van Carly Bryant en een akkoordenschema dat me doet denken aan een oude popmelodie uit de jaren tachtig die ik niet helemaal kan plaatsen. Terwijl "Dandelion Clock" Longdon laat zien dat hij zijn beste Peter Gabriel-geïnspireerde, zielvolle persona in jaren omarmt. "Headwaters" is een adembenemend mooi, Debussy-achtig stuk dat te kort lijkt, perfect voor een dromerige regenachtige namiddag met je favoriete thee, en dient als een ideale prelude voor de instrumentale briljantie van "Apollo", zonder twijfel een van de hoogtepunten van het album. Ik heb altijd BBT's vermogen om inspiratie te putten uit schijnbaar koude onderwerpen zoals techniek en ze om te zetten in zielvolle, boeiende muziek gewaardeerd. "Atlantic Cable" is een voorbeeld daarvan, met uitstekend gitaarwerk dat het een waardige toevoeging maakt aan de indrukwekkende lijst van epische nummers van BBT. "Endnote" sluit het album af op een melancholische, bitterszoete noot, gevuld met delicate en mooie momenten van sereniteit en vrede. Al met al is "Common Ground" misschien niet mijn favoriete Big Big Train album, maar het is een dapper en verfrissend geluid voor de band, waarbij ze trouw blijven aan hun essentie terwijl het nieuw aanvoelt.
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.