The Clash - Combat Rock + The People's Hall (LP)

Productspecificaties

Gegevens

Album

Combat Rock + The People's Hall

Artiest

The Clash

LP releasejaar

2022

Album releasedatum

20 mei 2022

Label

Columbia

EAN

194399551318

Beschikbaar

Ja

Productinformatie

Drager

LP

Aantal

1 stuk(s)

Type

Reissue

Mono of stereo

Stereo

Speelduur

1 uur, 41 min

Tracks

24 nummers

EAN

EAN

194399551318

Overig

Limited Edition

Nee

Land

Worldwide

Genre

Punk

Box set

Nee

Remastered

Ja

Reissue

Ja

• Packaging Lacks Recording Details

  4 van de 5 sterren
  Kri_Qovoh_Nefy17 december 2025United States🇺🇸

  Het verpakkingsmateriaal van dit artikel is erg teleurstellend. Het boekje dat bij "The People's Hall" zat bevat geen enkele opnamigegevens van de nummers. Het zou fijn zijn geweest om wat informatie te hebben.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Clash Record Sounds Muted

  3 van de 5 sterren
  baqumwaej16 december 2025United States🇺🇸

  Laten we eens kijken, ik ben mijn collectie aan het verkennen met de shuffle-functie van de Discogs-app sinds ik mijn draaitafel en cartridges heb geüpgraded. Mijn setup is vrijwel vlak en niet te lawaaiig, maar ik ben benieuwd of dit record een beetje gedempt gemixt is—het is niet gedempt, gewoon een beetje dof. Ik heb niet veel vinylcopies om het mee te vergelijken, behalve een cd, maar als ik het vergelijk met enkele reissues van The Clash die ik bezit, klinkt het gewoon niet helemaal goed voor me.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Bent Record, Weak Sound

  3 van de 5 sterren
  rrqemsuhh5815 december 2025United States🇺🇸

  Het record dat ik heb is behoorlijk krom, heeft wat hissen, en de geluidskwaliteit is zwak en ruw. Maar hey, ik heb er slechts $10 voor uitgegeven, nieuw in de verpakking, dus ik kan me eigenlijk niet beklagen.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Vivid Vinyl Sound Quality

  5 van de 5 sterren
  Rucpso9220 november 2025United Kingdom🇬🇧

  Geweldige kwaliteit persing, het geluid is helder en scherp. De vinyl heeft een leuke groene tint!

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Clash's Combat Rock: Cohesive or Chaotic?

  3 van de 5 sterren
  qjleenzaika6 november 2025United Kingdom🇬🇧

  Ik heb me vaak afgevraagd hoeveel albumhoesjes een band op verlaten spoorwegen tonen, en wat de aantrekkingskracht is, of welke emoties ze willen oproepen, vooral omdat weinig mensen deze dagen de spoorwegen gebruiken, behalve voor het vervoer van goederen, en nu lijkt het, voor het creëren van evocatieve beelden uit een verleden tijd ... maar hier hebben we The Clash, op de spoorwegen, mogelijk zichzelf ziende op een metaforische kruispunt. Combat Rock vond The Clash op hun hoogtepunt, na een reeks albums die steeds beter werden, maar nog steeds zwaar leunden op een hit-single om ze te dragen. Als het misschien onconventioneel was, was Combat Rock zeker hun meest samenhangende album tot nu toe, een mengeling van verschillende genres die niet bij elkaar zouden moeten passen, maar in de handen van The Clash, het toch op een naadloze, bijna gemakkelijke manier wisten te doen. Al deze muziek werd samengebonden door enkele uitstekende, althans vaak cryptische teksten, die Amerika en zijn buitenlandse en politieke beleid op een manier bekritiseerden die nog nooit eerder was gedaan. Hoewel ik daarbij twijfel of die teksten de luisteraars van dit meesterwerk in 1982 zo veel raakten als, zeg, de teksten van The Jefferson Airplane toen ze een nieuw decennium ingingen, klaar om de status quo te uitdagen. Mijn punt is dat, ondanks de kritische erkenning van het album en de reis die de band ondernam, de meeste leden zichzelf op een eigen emotionele achtbaan bevonden, die een drugscultuur was ingetreden die meer isolerend was, en niet zo verenigend als in de jaren 60, met drummer Topper Headon die werd gevraagd de band te verlaten (het was een jaar van grote Cocaine en slechte Heroïne), wat volgde door een reeks interne ruzies en meningsverschillen over de richting die begonnen op te duiken, signalerend met al zijn glorie dat Combat meer over de interne strijd binnen de band ging dan over de veranderingen die ze steunden, of de cultuur die ze wilden veranderen. Er zijn anderen die even sterk zullen beweren dat dit een zeer zwak en losse album is, dat het alleen de hoge energie van de uitvoering is die het belangrijk laat klinken, dat Combat Rock betrokken was bij dysfunctionele vormen van artistieke expressie gelegd door een groep domkoppen die eigenlijk niet wisten hoe ze hun instrumenten moesten bespelen, duidelijk gericht op een Amerikaans publiek van punkmode dat een beetje meer verfijning en presentatie bood ... kortom, alles om de band zo ver mogelijk weg te krijgen van de Koningin van Engeland, en dat Combat Rock, een massaal album, niet het hoogtepunt van The Clash was. Bijna alle nummers zijn zwaar riffgedreven met een vangende bluesprogressie in 4/4 maat, vaak lijkt het alsof ze vol improvisatorische vocale bijdragen zitten, waardoor een surrealistische sfeer ontstaat die van nummer tot nummer verandert, maar de band wel in toom houdt. Met de eerste kant van het album die meer conventioneel materiaal levert en twee radiohits heeft, wordt kant twee meer introspectief en minder toegankelijk, alsof Frank Zappa erbij was gehaald. Vandaar gaat het album in alle richtingen tegelijk, hoewel het uiteindelijk terugkeert op zichzelf, hoewel anderen zeggen dat het eerder in elkaar stortte en ontplofte. Als alles gezegd is, vond ik de sonische energie onmogelijk om te negeren, ik vond ook dat met al die energie, ik niet meer dan een kant van het album op een keer kon luisteren, snel de kant vond die het beste in mijn achterzak paste voor toekomstige afspeellijsten, bijna de andere kant negerend, waar zwakke nummers worden overschaduwd door grote nummers, waar The Clash een serieuze band leken tijdens een tijd van new-wave fluff. *** De Leuke Feitjes: Het album was oorspronkelijk bedoeld als een dubbelalbum, om Rat Patrol From Fort Bragg te worden genoemd.

  Automatisch vertaald, toon origineel