Big Brother & The Holding Company - Cheap Thrills (LP)

Productspecificaties

Gegevens

Album

Cheap Thrills

Artiest

Big Brother & The Holding Company

LP releasejaar

2021

Album releasedatum

12 augustus 1968

Label

Columbia

EAN

9700000420181

Beschikbaar

Ja

Productinformatie

Drager

LP

Aantal

1 stuk(s)

Type

Reissue

Mono of stereo

Stereo

Speelduur

54 min

Tracks

11 nummers

Gewicht

180g

Verpakking

Gatefold

EAN

EAN

9700000420181

Overig

Limited Edition

Nee

Land

Italy

Genre

Psychedelic rock

Box set

Nee

Remastered

Nee

Reissue

Ja

• Muis' Beste Vinyl

  5 van de 5 sterren
  njimyexyem30 december 2025United States🇺🇸

  Stil als een muis. Fantastisch album. Enkele van hun beste werk ooit op vinyl.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Crumb's Gritty Goedkope Thrills

  3 van de 5 sterren
  spzeopmuuse23 oktober 2025United States🇺🇸

  Was Zap Comics er voor of na het album "Cheap Thrills" van Big Brother and The Holding Company uitkwam? Eerlijk gezegd, het maakt misschien niet uit, want Crumb heeft de geest van de opkomende hippie-underground gevangen, en Big Brother and The Holding Company personificeerden hem. Als je deel uitmaakte van de scene, was "Cheap Thrills" een must-have. Ik heb nooit kunnen beslissen wat belangrijker was voor het uitbrengen van het album—de muziek of de cover—beide waren uitstekend, vers en vol leven. Er was absoluut niets aantrekkelijks aan de cover van Cheap Thrills... het was een ruw, grimmig en vuil stripverhaal... het stelde de tegencultuur perfect voor, hoewel wij die die die tijd hebben meegemaakt, misschien liever willen denken dat alle vrouwen zo mooi waren als Grace Slick of Nico, en alle mannen zo cool, hip en netjes als Peter Fonda... de waarheid is, het was een totaal chaos van dag tot dag. De cover toonde geen geld, drugs, seks, muziek, frustratie, cool, verloren cool, autoriteit en mislukte deals. Dus, ik vraag me af, wie beter dan R. Crumb om de muziek van een van de grimmigste bands van die tijd te illustreren? Ik heb Big Brother and The Holding Company ongeveer tien keer gezien, met en zonder Janis. Janis was geen conventioneel mooie vrouw... maar ze had een kwaliteit die besmettelijk was, een spontaan gelach, een sluwe glimlach en een levenslust... om te zwijgen over een stem die, op dat moment, ongekend was, rijk aan aardse tonen en een zware blues-invloeden. Een typisch optreden was verdeeld in drie delen... Janis zong een derde, de mannen een ander derde met Janis als achtergrondzangeres, en de rest waren instrumentale nummers, zoals "In The Hall of The Mountain King" [altijd een twintig tot dertig minuten "freak out," een grote publiekstreker]. En het was Albert Grossman [ja, van Bob Dylan-faam], die de dingen in beweging bracht, bewerend dat de mannen niet goed genoeg waren om haar te ondersteunen, en het werd snel de conventionele wijsheid dat de band niet aan Janis' behoeftes kon voldoen... maar Albert probeerde haar alleen maar te verleiden, op zoek naar een andere ster om zijn roster te verrijken. En als je met James Gurley "The Fastest Guitar In The West" of de andere bandleden praat [die nog steeds vandaag de dag optreden]... is er een gevoel van verraad jegens Janis, omdat ze de idealen en waarden van die tijd niet heeft gehandhaafd. Eerlijk gezegd, de band was ontzettend strak, goed gestructureerd en geoorlogd. Ze hadden oneindig veel uren live opgetreden in de Fillmore en de Avalon Ballroom, hun vaardigheden verfijnd en hun shows gevormd. En als je luistert, hoor je enkele van de meest opmerkelijke blues, rock en R&B van die tijd. De gitaarspel was gericht en doelbewust... de ritme, lead en bas speelden afwisselend met een goed gedefinieerde taal, heen en weer wisselend, zonder enige pretentieuze psychedelische versieringen. Dit was een bekwame band, bewust van elkanders sterktes. Ze konden met elkaar spelen met dezelfde graatie en geest die ze gebruikten bij het spelen met Janis' stem. Wat betreft Janis' vocale prestaties, die pasten bij de band, de muziek en de tijd... haar vocale prestaties waren soms uit toon, maar net als Dylan kwamen haar liedjes van het hart... ze kon een van ons zijn, gewoon een gewoon persoon met een passie voor het zingen van liedjes die puur Amerikaans waren. Dit is een gezegend album, een tijdcapsule, een venster op de psyche van de jaren zestig... "Summertime" is een magisch nummer, bekoorlijk en donker, druppelend met seksualiteit in elke couplet, terwijl "Piece Of My Heart" zowel verdient als eist uw aandacht, en "Ball And Chain"... nou, er is niets meer te zeggen over dat. Dit is een van die albums die je muzikale smaak definieerden, vrienden zouden het gewoon oppakken en knikken... de muziek was zo eeuwig dat het nooit hoefde te worden afgespeeld... hoewel ik af en toe wil verzekeren dat mijn herinneringen niet zijn vervaagd. *** De Leuke Feitjes: Wat betreft de naam van de band, volgens Sam Andrew van de band, "Er waren twee namen... Big Brother geïnspireerd door de schrijver George Orwell, en The Holding Company van een domme hippie-pun, waar 'Holding' betekende 'het bezitten van illegale drugs.' We hebben de namen gecombineerd, hoewel sommigen van ons zich zorgen maakten of een zo lange naam op een platenlabel of een marqee zou passen. De cover is getekend door underground-cartoonist Robert Crumb nadat het oorspronkelijke coveridee van de band, een foto van de groep naakt in bed samen, werd afgewezen door het platenlabel. Crumb had oorspronkelijk zijn kunst bedoeld voor de achterkant van de LP, met een portret van Janis Joplin voor de voorkant. Maar Joplin, een fan van underground-comics, vooral het werk van Crumb, hield zo veel van de Cheap Thrills-illustratie dat ze erop stond dat Columbia Records het op de voorkant plaatste. Het staat op nummer negen op de lijst van honderd grootste albumcovers van Rolling Stone. Crumb heeft later afdrukken van de cover toegestaan, waarvan hij er een aantal heeft getekend voor de verkoop. In een interview voor de AIGA vertelde John Berg, art director van Columbia Records, aan designprofessor Paul Nini: "[Janis] Joplin heeft het in opdracht gegeven, en ze heeft Cheap Thrills persoonlijk aan me afgegeven in het kantoor. Er waren geen wijzigingen met R. Crumb. Hij weigerde te worden betaald, zeggende, 'Ik wil Columbia's vuile winst niet.'" In ten minste een vroege editie zijn de woorden "HARRY KRISHNA! (D. GETZ)" zachtjes zichtbaar in de spraakballon van de man met de turban, waarschijnlijk verwijzend naar een nummer dat uit de eindopstelling is gehaald. De woorden "ART: R. CRUMB" vervangen ze. Oorspronkelijk zou het album "Sex, Dope and Cheap Thrills" heten, maar de titel werd niet goed ontvangen door Columbia Records. Een variatie op de titel op de cover wordt gebruikt als het logo voor het Cheap Thrills-platenlabel, eigendom van de Britse dj Hervé.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Heeft OBI Dit Inbegrepen?

  4 van de 5 sterren
  ijfxejite30 september 2025United States🇺🇸

  Kan iemand me vertellen of dit oorspronkelijk bij OBI hoorde? Ik heb een exemplaar dat het niet heeft, en de aantekeningen zeggen niks over het.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Top Vinyl Keuze

  5 van de 5 sterren
  hlukyizloc20 september 2025United States🇺🇸

  Geweldig album! Het is zeker een van mijn topkeuzes, de vinyl is super plat en de audiokwaliteit is fantastisch, ik adviseer het zeker.

  Automatisch vertaald, toon origineel

• Ultimate Remaster van Goedkope Sensaties

  5 van de 5 sterren
  Taodimfu_Dmoseteyupe23 augustus 2025United States🇺🇸

  ONGELOOFLIJK! Simpel gezegd, dit is de ultieme versie van dit tijdloze album. Ik kan me geen album herinneren dat ik vaker heb afgespeeld dan Cheap Thrills. Van begin tot eind is het duidelijk dat deze versie zich onderscheidt van andere remasters. Alles is nu eindelijk perfect. In eerdere remasters, vooral in 'In Combination of The Two,' leken de zang en instrumenten los van elkaar, alsof ze niet goed samenvoegen. Maar deze remaster is een game-changer. In 'I Need a Man to Love' is de baslijn scherp en prominent, wat een krachtige klap geeft aan het nummer. 'Sweet Mary' was altijd mijn minst favoriete nummer op dit album—maar niet met deze nieuwe remaster! Deze versie vernieuwt het nummer compleet. Eerdere versies voelden zich wat verspreid aan, maar deze ontdekt lagen van vocale effecten die het een echt psychedelische en boeiende luisterervaring maken. Ik merk details op die ik nog nooit eerder heb opgemerkt, en het is echt oogopenend. De zang is adembenemend. Janis Joplins stem is helderder en duidelijker dan ooit, maar wat me echt verbijstert is de helderheid van de vocale bijdragen van de andere bandleden. In vorige remasters waren de achtergrondzang en zelfs Sam Andrews' leadpartijen gedempt—but hier stralen alle stemmen met opmerkelijke helderheid. En de helderheid stopt daar niet. De bas klinkt fenomenaal, maar de gitaar is buiten deze wereld. James Gurley is een van mijn favoriete gitaristen van de psychedelische tijdperk, en ik heb nooit zijn gitaar zo perfect duidelijk gehoord. Niet alleen in zijn solo's—de ritmische delen zijn ook kristalhelder. Sam Andrews' gitaar is even gedefinieerd, waardoor elke laag van het album luisterbaar is in verbluffende detail. Deze remaster is niets minder dan fenomenaal. Elke instrument, elke zang, elk subtiel effect—het komt allemaal samen op een manier die levendig en volledig immersief aanvoelt. Kortom, deze versie van het album is een meesterwerk van klankhelderheid en detail. Ongelooflijk, ongelooflijk, ongelooflijk! Ik zou me niet een audiophile noemen—wat dat ook echt betekent—but deze versie is gewoon perfect. Je hoeft niet te focussen op kleine details om het verschil te merken; het is duidelijk de beste versie van het album. En ik heb alleen de CD-laag gehoord, niet eens de SACD. Dus, ik denk dat het geheim echt in de remastering zit.

  Automatisch vertaald, toon origineel