Alan Barnes brengt met "Better Late Than Never" een verfrissend jazzalbum uit op Woodville Records. Dit album, dat op 1 januari 2002 werd uitgebracht, biedt een verzameling van twaalf nummers die variëren van klassieke jazzstandards tot originele composities. Met een speeltijd van ruim een uur, 3 minuten, laat Barnes zijn virtuositeit en verscheidenheid aan stijlen zien.
Het album begint met "Let's Face the Music and Dance," een vrolijk nummer dat de luisteraar meteen in de sfeer van de jaren dertig duwt. Barnes' interpretatie van "Mood Indigo" is een diepgaande en expressieve versie van dit jazzklassieker. "O Grande Amour" is een elegant en romantisch nummer dat de luisteraar meeneemt naar de wereld van de Franse chanson.
Naast de standaardnummers bevat het album ook enkele originele composities van Barnes, zoals "Better Late Than Never" en "Lazybird." Deze nummers tonen zijn compositietalent en vermogen om nieuwe en originele muziek te creëren. "Donna Lee," een bekend nummer van Charlie Parker, wordt door Barnes met een frisse blik en een unieke stijl geïnterpreteerd.
"Better Late Than Never" is een album dat zowel jazzliefhebbers als nieuwkomers zal aanspreken. Met zijn verscheidenheid aan stijlen en nummers biedt het album iets voor iedereen. Alan Barnes' virtuositeit en expressie maken dit album een waardige toevoeging aan elke jazzcollectie. Of je nu van klassieke jazzstandards houdt of op zoek bent naar nieuwe en originele muziek, dit album is zeker het luisteren waard.