Ron Carter - Anything Goes (LP)
- LP
- 1 stuk(s)
- 2021
- 6 nummers
- 33 min
- jazz
Anything Goes
Of je nu net begint met het verzamelen van vinyl of al jaren draait, de juiste platenspeler maakt alle verschil. We hebben de beste opties voor elk budget geselecteerd.
Ontdek onze selectie platenspelers
2.3
Gemiddelde van 9 reviews
0
0
6
0
3
Of een review positief, negatief of neutraal is, we publiceren het altijd. We screenen echter elke review om ervoor te zorgen dat het authentiek is en vrij van vloeken. Deze controles gebeuren automatisch, hoewel een mens af en toe ingrijpt. We betalen nooit voor reviews.
Nee, ik zag de indrukwekkende lijst van gastmuzikanten die samen met de iconische bassist Ron Carter op dit album uit 1975 spelen en twijfelde niet om het te kopen. GIGANTISCH SPIJT….dit album is VRESALIK, een jammerlijke poging om de disco-hitlijsten te halen. Het is gewoon slecht, en ik luister wel eens naar disco-muziek, maar dit is gewoon verschrikkelijk. Ik ben geschokt, want het klassieke 'Mister Magic' van Grover Washington Jr. kwam hetzelfde jaar ook uit op Kudu/CTI records. Smh
Automatisch vertaald,Ron Carter neemt hier verrassend een disco-draai. Ik ben een groot fan van Ron, maar de liftmuziek-sfeer van het hoofdnummer en de verouderde arrangementen en productie erdoorheen benadrukken niet echt de vaardigheden van de band (en er zit hier zeker talent). Het is alsof je naar de SNL-band luistert die nummers uit The Love Boat coverd.
Automatisch vertaald,Voor een onbekende reden duikt Ron Carter hier in de disco. Ik ben een groot fan van Ron, maar de liftmuziek-versie van het hoofdnummer en de super verouderde arrangementen en productie doorheen laten de band's vaardigheden echt niet goed uitkomen (geloof me, iedereen hier is ontzettend getalenteerd). Het is alsof je de SNL-band hoort die nummers van The Love Boat coveren.
Automatisch vertaald,Voor een vreemde reden duikt Ron Carter hier in de disco. Ik ben een grote fan van Ron, maar de liftmuziek-versie van het hoofdnummer en de super verouderde arrangementen en productie ergens doorheen laten de vaardigheden van de band niet echt naar voren komen (en laten we eerlijk zijn, iedereen hier is ontzettend getalenteerd). Het doet me een beetje denken aan de SNL-band die nummers uit The Love Boat coveren.
Automatisch vertaald,Ron Carter's "contractuele verplichting" plaat, een scherpe afwijking van de jazz waar we gewend zijn van een van de meest aanpasbare bassisten van het genre... en niet voor het beter. Het voelt alsof Creed Taylor en zijn team tegen de muzikanten zeiden: "Hey jongens, Rudy Van Gelder is momenteel erg druk, dus hij heeft slechts een uur voor jullie om snel het studio in te rennen en gewoon neer te zetten wat jullie in gedachten komt. NEE! Ik bedoelde niet Ornette Coleman-stuff, ik bedoelde... iets wat het publiek zal waarderen... gepolijst en gesofistikeerd. Zo simpel is dat. Ik ben zeker dat jullie iets snel kunnen maken. Alles mag. Hoe klinkt dat?" En dat, mensen, is precies hoe dit album (en zijn titel) tot stand is gekomen. Okay... misschien is dat een beetje dramatisch om te zeggen dat dit precies wat uit Creed Taylor's mond kwam tijdens de opnamesessies, maar het vangen wel precies wat je hier krijgt: een nep-mengsel van waterige disco-funk met Stan Getz-stijl bossa nova beats op de meest lachwekkend cheesy manier voorstelbaar. Ik kan niet begrijpen welke soort geestveranderende middelen iedereen betrokken bij dit album onder invloed was toen dit opgenomen werd. Hoewel Anything Goes niet per se slecht is, is het te tacky en gimmicky voor een muzikant van Carters niveau, en een verre kreet verwijderd van essentiële luisterstof - terwijl de nummers levendig en vaardig uitgevoerd zijn, zijn ze uniform saai en onderscheiden ze zich niet van elkaar (wel... misschien behalve "Barreta's Theme"). En hoewel sommigen misschien afschrikken bij de gedachte aan "The Girl from Ipanema", is zelfs de relatieve mildheid van Stan Getz' bossa nova albums uit de jaren 60 spannender dan deze imitatie - die niet veel meer is dan een zwakke kopie. Dus, wat is het dan anders dan een moppende rariteit, een geschiedenisles in de dingen die mis kunnen gaan wanneer Creed Taylor zijn artiesten wil laten uitbrengen als snel mogelijk met weinig zorg voor ware jazzliefhebbers? Conclusie: pak een kopie van Pastels en kijk niet terug. Oh, en over de cover... kijk er niet naar. Paul McCartney kijkt op het Sgt. Pepper artwork niet van ons af OMDAT hij 'dood' is, maar omdat, zo muzikaal getalenteerd als hij is, hij het niet kan verdragen om Ron Carter te luisteren. Anderzijds kan Quincy Jones de Beatles niet uitstaan, dus wie geeft er om. De hele muziekwereld is op zijn kop... en als je naar de cover van McCartney's Tug of War kijkt, dan zul je snel beseffen dat het lijkt alsof hij niets anders kan luisteren! Dat is wat ik in zijn gezichtsuitdrukking zie. MAAR: volgend... komende - Black Eyed Blues, een *mooi album* van Esther Philips. Opgenomen en geproduceerd door hetzelfde team bij CTI/Kudu, niet minder.
Automatisch vertaald,We zien momenteel geen actuele prijs, maar de voorraad verandert dagelijks. Check direct bij Amazon of er aanbod is, of laat ons je een seintje geven zodra hij er is.